“Devlet gelip halimizi bir görsün”

 “Devlet gelip halimizi bir görsün”

Ekonomik krizlerin en derin yaşandığı dönemlerde yoksullara sabretmek ve bir de şükretmek düşer. Aynen yaşadıkları iki göz odada, eşi ve 6 çocuğunun karnını nasıl doyuracağını bilememenin çaresizliğine saplanan Abdülkadir Dost (36) gibi. Perişan halde olduklarını anlatan Dost “Devlet büyükleri gelip halimizi bir görsün.”dedi.

Hülya Kılınç

Manisa’ya 10 yıl önce memleketi Mardin’den göç eden Abdulkadir Dost, Şehzadeler Kazım Karabekir Mahallesi’nde iki odalı bir evde yaşıyor. Çevresinde ezilen, ötekileştirilen birçok yoksulla aynı kaderi ve aynı mahallenin sokaklarını paylaşıyor.

Çalıştığı fabrika kapanınca işsiz kalmış

Manisa’ya büyük umutlarla göç eden Dost, ilk yıllar çeşitli günlük işlerde çalışmış, ardından sanayi bölgesinde plastik üretimi yapan bir fabrikaya işçi olarak girmiş. Fabrikada 6 yıl çalışan Dost, bir yıl önce şirketin iflas etmesi üzerine işten çıkarılmış. Bir yıldır işsiz olduğunu, birçok fabrikaya iş başvurusunda bulunduğunu söyleyen Dost “İşten çıkarıldıktan sonra, sanayiye giderek fabrikalara iş başvurusunda bulunmaya çalıştım ama eğitimim olmadığı geri çevrildim. İŞKUR’a da başvurdum oradan da bir haber alamadım.

Öğünleri: Ekmeğin yanına birkaç tane zeytin

Günlük inşaat işleri olursa gidiyorum, tarım işçisi olarak da çalışıyorum. Eşim ve çocuklarımla 8 nüfusuz. Çocuklarım gelişim çağında yemek istiyorlar ama her istediklerini alamıyorum. Her gün 10 ekmek alıyorum 30 lira. Bazı öğünler ekmeğin yanına ne bulursak onu yiyoruz. Memleketten bazen peynir gönderiyorlar, bazen birkaç zeytini katık yapıyoruz ekmeğimizin yanına. İş yok, 8 boğaz, ev kira. Elektrik faturası 250 lira geldi, kira 250 lira ama iş olmadığı için benim bunları ödeyecek param yok. borçla, muhtardan aldığım yardımlarla idare etmeye çalışıyoruz.

Fakirlik kağıdıyla iki ekmek alıyor

Ev sahibinin alttaki 2 odasını kullandığım ve adres gösteremediğim için Sosyal Yardımlaşmadan yardım alamıyorum. Muhtarımız gelen yardımlardan veriyor sadece o. Bir de muhtarlıktan çıkardığım fakirlik kâğıdı ile Alaybey Mahallesi’nde fakirler için ekmek dağıtıyorlar. Bazı günler iki ekmek için Alaybey Mahallesi’ne yürüyerek gidip geliyorum.”dedi.

“Devlet gelip halimizi bir görsün”

Manisa’ya göç ettiklerinde bir yaşında olan en büyük kızı bugün 11, en küçüğü ise 1 yaşında. İlk 5’i kız, en küçüğü erkek olan çocukların en büyükleri olan iki kız, ev yakın olduğu için okula gidebiliyor. Çocuklarının ihtiyaçlarını karşılayamadığı gibi, okula giderken harçlık da veremediğini ifade eden Abdülkadir Dost, “Çocuklarım okusun istiyorum ama masrafları arttığında nasıl göndereceğim. Biz karnımızı doyuramıyoruz bugün, açlık derecesinde yaşıyoruz. Her gün iş bulup çalışamıyorum. Fabrikada veya başka bir yerde nerede olursa olsun maaşımı düzenli alabileceğim bir işim olsun istiyorum. Çocuklarıma sadece ekmek zeytin değil, onların istedikleri gıdayı almak onların gözünün hiçbir şeyde kalmasını istemiyorum. Devlet büyükleri gelip halimizi bir görsün, yaşadığımız yeri bir görsün. Perişan haldeyiz. Çocuklarıma iyi bakabilmek için sadece bir iş istiyorum.”talebinde bulundu.

 

 

 

 

Benzer Haberler

Yorum Yaz

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir